xara

Κοίταξε τα δέντρα και τα πουλιά, κοίταξε τα σύννεφα και τα αστέρια… κι αν έχεις μάτια, θα δεις πως όλη η πλάση είναι ευτυχισμένη. Τα πάντα είναι χαρούμενα. Τα δέντρα είναι ευτυχισμένα χωρίς λόγο. Δε θα γίνουν πρόεδροι και πρωθυπουργοί, ούτε θα πλουτίσουν, ούτε θα αποκτήσουν τραπεζικό λογαριασμό. Κοίταξε τα λουλούδια -χωρίς λόγο. Είναι απίστευτο πόσο χαρούμενα είναι τα λουλούδια
-Όσσο-

Από την ηλικία που έχω μνήμες βλέπω τον εαυτό μου ένα πολύ μετρημένο παιδί με ελάχιστα ξεσπάσματα . Ελάχιστες αυθόρμητες ενέργειες . Όλo αυτό όμως οδηγεί στην καταπίεση. Και την κριτική. Την απαίσια αυτή κριτική που ασκείς στον εαυτό σου. Όταν οι πολλές υποχρεώσεις υποχωρούν έρχεται η στιγμή της "ανασκαφής". Του ταμείου. Εκεί τίθεται η ερώτηση:

  • Τελικά τι είναι αυτό που με κάνει χαρούμενο?

Η απάντηση έρχεται αυθόρμητα. Μπραφ! Έτσι με την μια. Συνήθως δεν έχει να κάνει με χρήματα , με επαγγελματική καταξίωση , με υλικά αγαθά. Είναι κάτι άλλο. Απλό.Τόσο απλό που πέρασε απαρατήρητο μέσα στην ροή του χρόνου.

Ένα τεμπέλικο Κυριακάτικο απόγευμα ( από αυτά που είναι πασπαλισμένα με μπόλικη Κυριακίλα) είμαι "φυτεμένη" στον καναπέ , με ένα μπλοκ και ένα μολύβι στα χέρια. Ο καφές δίπλα μου μύριζε υπέροχα και ένα τσιγάρο έκαιγε μόνο του στο τασάκι. Βαρεμάρα... πλήξη... Άρχισα να μουτζουρώνω το χαρτί . Μια εικόνα ξεπηδούσε... το φως άρχισε να χάνεται και μαζί του και εγώ ξεκομμένη από όλους και από όλα.

Η πρώτη μου ζωγραφιά μετά από 35 ολόκληρα χρόνια! Πως μπόρεσα να ξεχάσω το μικρό κοριτσάκι που αντλούσε τόση χαρά με την ζωγραφική? Πως μπόρεσα να αγνοήσω την ανάγκη μου να γράφω όλα όσα σκέφτομαι, όλα όσα νοιώθω? Άραγε σε ποιο σημείο της διαδρομής χάθηκε η χαρά για όλα τα μικρά , τα ασήμαντα?

Εκείνο το απόγευμα γύρισα πίσω να ξαναβρώ αυτά που άφησα στην γωνία. Αντικατέστησα το ημερολόγιο με έναν υπέροχο Mac και να εγώ εδώ να γράφω όσα σκέφτομαι , όσα νοιώθω, αυτά που με προβληματίζουν.Και όλοι εσείς οι άγνωστοι - και ταυτόχρονα- τόσο φίλοι να διαβάζετε τα post μου από διαφορετικές γωνιές του πλανήτη!!! Το σπίτι μου γέμισε με έργα μου (σκασίλα μου αν δεν είναι τέλεια!).Είναι αυτά που μου δίνουν χαρά.

Δεν έχει σημασία αν αυτό που κάνεις είναι τέλειο. Είναι ο δικός σου κόσμος και στον κόσμο σου όλα είναι τέλεια. Είναι αυτό που φέρνει το χαμόγελο στο πρόσωπό σου. Αυτό το project που το ξεκινάς μέρα και κάποια στιγμή αναρωτιέσαι γιατί σκοτείνιασε!

Μην μπαίνεις στο τρυπάκι να τα αξιολογείς με βάση την χρηματική αξία.

Αν αυτό που κάνεις σε κάνει χαρούμενο είναι πολύτιμο για σένα. Αυτή είναι η αξία του.

Αφιέρωσε χρόνο σε ότι σε κάνει χαρούμενο και χαμογελαστό. Μην κρίνεις τον εαυτό σου αυστηρά.Δεν είναι χάσιμο χρόνου. Είναι η απόδρασή σου.

Και ναι σου αξίζει γιατί προσπαθείς πολύ. Τρέχεις όλη μέρα αγωνίζεσαι , μοχθείς , απογοητεύεσαι... σου αξίζει λίγο κανάκεμα βρε αδερφέ! Δεν μπορείς να αποφύγεις τον δρόμο της επιτυχίας και της καταξίωσης.Είναι απαραίτητος ο αγώνας που κάνεις.

Όμως λίγο χρόνο σε όλα όσα αγαπάς. Τρέξιμο, γιόγκα, γυμναστήριο, τέχνες, μουσική... ότι αγαπάς είναι ανεκτίμητο. Ξαναλέω... δεν έχει σημασία πόσο καλός είσαι. Είναι το συναίσθημα που έρχεται. Σαν να είσαι μόνος, σιωπηλός σε μια μεγάλη αίθουσα , να κλαις , να γελάς, να χορεύεις...όλα μαζί...Και είσαι γεμάτος, χαρούμενος.

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΕΝΝΟΙΑ.ΜΗΝ ΤΟ ΨΑΧΝΕΙΣ! ΚΑΝΕ ΠΡΑΞΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΟΤΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ.ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΤΑΛΗ ΧΡΟΝΟΥ. ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ... ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ.